Εσύ έ͜εις τ’ ήλ’ τα κόκκινα

Εσύ έ͜εις τ’ ήλ’ τα κόκκινα,
τη φέγγονος τ’ ασπρότας
Εσέν που έχ̌’ τη σ̌κύλ’ το υιόν
πρέπ’ να κλειδών’ τα πόρτας

Σ’ εσέν ’κι ιεύ’ το κάμαση¹,
σ’ εσέν ’κι πρέπ’ το θέρος
Σ’ εσέν ιεύ’ η εγκάλια
σ’ έναν ισίζ’κον μέρος

Ζεβρι͜ά να πας δειλαίνεσαι,
δεξ̌ι͜ά να πας φογάσαι
Δέβα τογρία -ν- εμπροστά
σ’ εκείνον π’ αγαπά σε

Αρχόντισσα θα έχω σε,
βασίλισσα θα είσαι
Τσ̌ιτσ̌έκια τριαντάφυλλα
θα στρώνω και θα κείσαι