Τη ήλ’ το φως

Τη ήλ’ το φως έχ̌’ κι έρχεται
και τσ̌ιτσ̌ακών’ το χώμαν
Χωρίς εσέν σο καρδόπο μ’
έν’ χ̌ειμωγκόντς ακόμαν

Ήλε μ’, πέει με -ν- όντες εβγαίντς
τίναν καλοκαιρίζεις
κι εμέν σίτι͜α γελώ κλαινί͜εις
και ’κι χαρεντερίζεις;

Εσείς λίβι͜α του ουρανού
απέσ’ σην ψ̌η μ’ τερέστεν
Κι απάν’ ση γην με δα̤κρόπα
ντ’ ελέπετεν γραψέστεν

Ας γαληνεύ’ ο ουρανόν
κι ας ησυχάζ’νε τ’ άστρα
Κι ας χ̌αίρεται ο βραδι͜ανόν
εσέναν ντ’ εγκαλιάστα