Έλα, Γιάννε μ’, και μην πας

Έλα, Γιάννε μ’, και μην πας!
Κλώστ’ οπίσ’ και τέρ’ εμάς!
Και -ν- ο Γιάννες καν’νάν ’κ’ έκ’σεν
στράταν επέρεν κι εφέκεν

♫

Έλα, Γιάννε μ’, και μην πας!
Κλώστ’ οπίσ’ και τέρ’ εμάς!
Και -ν- ο Γιάννες καν’νάν ’κ’ έκ’σεν
στράταν επέρεν κι εφέκεν

Γιάννε μ’, σον τόπον ντο πας
κι αν εμάς αροθυμάς
κλώστ’ οπίσ’ και σα παιδία σ’
Γιάννε μ’, στόχ̌εψον την υεία σ’

Έλα, Γιάννε μ’, και μην πας!
Ντό είναι ατά ντ’ ευτάς;
Κάθκα ση γαρή σ’ το γιάν’
Και μη ’ίνεσαι περισ̌άν’

Ο Γιάννες εξενιτεύτεν,
’δέν ’κ’ εποίκεν κι οπίσ’ έρθεν
περισ̌άντς πουγαλεμένος
και πολλά πουσ̌μανεμένος