Απέσ’ σ’ άψιμον καίγουμαι

Απέσ’ σ’ άψιμον καίγουμαι,
η βρούλα πώς σαρεύ’ με!
Τ’ αρνί μ’ τερεί με από μακρά
και ’κ’ έρ’ται γουρταρεύ’ με

Εσύ έσ’νε που έλεγες
«καν’νάν ’κι καλατσ̌εύω»;
Με τ’ ομματόπα μ’ είδα σε,
τον Θεό σ’ ’κ’ ινανεύω

Ανάθεμα, ανάθεμα,
διπλά ν’ αναθεμά σε
Σην ψ̌η σ’ ελιγοθύμανα,
κι εσύ έλεγες κοιμάσαι