Τικ Τραπεζούντας

Τον σεβνταλήν τον άνθρωπον
[γιαρ, γιαρ, γιαρ]
μη λέτεν καλημέρα
[έλα -ν- έλα]
Ατός τη νύχταν ’κι ’γνωρίζ’,
[γιαρ, γιαρ, γιαρ]
εθαρρεί έν’ ημέραν
[έλα -ν- έλα]

Τη σεβταλή η καρδία
[γιαρ, γιαρ, γιαρ]
έχει δύο αυλάκια
[έλα -ν- έλα]
Ας σ’ έναν τρέχ’νε αίματα
[γιαρ, γιαρ, γιαρ]
κι ας σ’ άλλο τα φαρμάκια
[έλα -ν- έλα]

Ση σεβνταλή την καρδίαν
[γιαρ, γιαρ, γιαρ]
πιάν’ τρανόν φωτίαν
[έλα -ν- έλα]
Τρέχ̌’ άν’ και κα’ να σβήν’ α̤το
[γιαρ, γιαρ, γιαρ]
τη νύχταν ση σκοτία
[έλα -ν- έλα]

Τον σεβνταλήν όντες τερώ
[γιαρ, γιαρ, γιαρ]
κρούγ’νε σο νου μ’ ντ’ εποίν’να
[έλα -ν- έλα]
Χ̌ίλ’ νομάτ’ εδι͜αρμένευαν
[γιαρ, γιαρ, γιαρ]
κι εγώ ωτίν ’κ’ εδίν’να
[έλα -ν- έλα]