Μυρίζ’ η σεβντά, μυρίζ’

Το θεμών’ με τα ταλάσ̌ι͜α,
σα μεσόπα μ’ το καγάν’
Η κουτσ̌ή ισ̌μάρ’ ευτάει με
ας σ’ Αϊ-Λία το ρακάν’

Αλωνάρτς κι εγώ χουλείμαι,
τα ιδρώματα μ’ ποτάμ’
Το κορίτσ’ για να σπογγίζ’ με
πώς εξέγκεν τη φοτάν!

Πώς απ’ αδακέσ’, κορτσόπον,
μυρίζ’ η σεβντά, μυρίζ’
Παλαλός έν’ σο χωρίον
μαναχός που θα γυρίζ’

Επέρα ’τεν σ’ εγκαλιόπο μ’
και οι δύ’ σην αραπάν
Εφίλεσα και -ν- εδάκ’σα
όι! και με το παραπάν’