Αρνί μ’, να έμ’νε έναν κεράσ’

Αρνί μ’, να έμ’νε έναν κεράσ’
ντο στέκ’νε οι νυφάδες
Έπλωνα τα κλαδόπα μου
κι ετσέριζα φοτάδες

Αρνόπο μ’, τα σπαρελόπα σ’
και τα σπαρελοδέμι͜α σ’
Ατά όντες λύντς και δέντς ατα
’κι τρομάζ’νε τα χ̌έρι͜α σ’;