Πουλί μ’, κρυφά-κρυφά

Ε! πουλί μ’, κρυφά-κρυφά
ας ευτάμε παλαλά
Απάν’ σα νεότητα
να χ̌αίρουμες τη σεβτι͜άν

Τα νεότητα καλά,
έχ’νε νόστασην πολλά
Ν’ αϊλί τη μανίτσαν ατ’
απ’ ατά που ’κ’ εγροικά

Έλα όσον έν’ νωρίς
και μ’ ευτάς πως ’κ’ επορείς
Τα χρόνια φεύ’νε και πάν’,
χάν’νε που ’κι χ̌αίρουνταν

Έλα, ψ̌η μ’, κρύφας-κρύφας
και μ’ ευτάς πως ’κ’ εγροικάς
Τα υστερνά πουσ̌μανεύ’ς,
τα νεότητα αραεύ’ς

Ο κόσμον έν’ ψεύτικον
έλα ας γίνεσαι τ’ εμόν
Ας ζούμε αγαπημέν’,
αδά τιδέν ’κι απομέν’

Τα νιάτα φεύ’νε και πάν’,
ας ζούμε με τη χαράν
Έλα έμπα ση σειράν
να χ̌αίρουμε τη σεβτι͜άν