Μοιρολόι

Χρύσανθε, σον παράδεισον
επέταξεν το ψ̌όπο σ’
Αγγέλ’ έρθαν σην απαντή σ’
ετοίμασαν τον τόπο σ’

Το ψ̌όπο σ’ αναπάεται,
τα πόνια σ’ ετελέθαν
Γώγον κι ο Χρυσανθόπουλον
[ξαν] μετ’ εσέν ευρέθαν

Ας αρχινώ να τραγωδώ
και να μοιρολογώ σε
Τεχνίτε, εσύ, τη τραγωδί’,
πάντα θ’ αναστορώ σε

Σοι φίλτς εφέκες βεσιάτ’
να τραγωδούν, μη κλαίνε
Τα τραγωδίας ντ’ έλεγες
άμον ψαλτήρ’ να λένε

Η κεμεντζ̌έ μόνον να κλαίει
απ’ εσέν ορφανίεν
Και τη λαλία σ’ το γλυκύν
ν’ αϊλί, αποχωρίεν

Αχ! Χρύσανθε, γαρτάσ̌ι!