Τη μάνας ο πόνον

Αναστενάζω, κλαίει η ψ̌η μ’
και η καρδι͜ά μ’ παίρ’ φωτίαν
Ν’ αϊλί την μάναν π’ έχ̌’ παιδίν
μακρά σην ξενιτείαν

Έλα, πουλί μ’, ας σα μακρά
να στεγνών’νε τα δά̤κρυ͜α μ’
Να μη τυρα̤ννίγουμαι
και να παίρω τα μουράτι͜α μ’

Να φέρτς ζωή σ’ οσπιτόπο μ’,
έχ̌’ και χάνω την υεία μ’
Για να δί’ς ολίγο χαράν
ση μάνας την καρδίαν

Πουλόπο μ’, ακριβόν παιδί μ’
’πέρεν βρούλαν το ψ̌όπο μ’
Μίαν κι άλλο ας ελέπω σε
και ας πάω σο ταφόπο μ’