Ο πρόσωπο σ’ τραντάφυλλον

Ο πρόσωπο σ’ τραντάφυλλον,
αρνόπο μ’, έλα, έλα!
Σα μὲσα σ’ να τυλίουμαι 
τέρ’ με, πουλί μ’, και γέλα

Τ’ ομμάτοπα σ’, γιαρ, έμορφα,
τ’ οφρύδι͜α σ’ πογιαμάδες
Σο πόι σ’ γουρπάν’ να ’ίν’ντανε
δεκαοχτώ γιοσμάδες

Ατά τ’ ομμάτι͜α σ’ που ελέπ’
πώς να μη παλαλούται;
Άψιμον να έν’ καίεται,
κρεμός να έν’ σκοτούται [γιαρ]
[Βάι! Και μα την Παναΐαν!]

Ση κεμεντζ̌ές ι-μ’ το κιφάλ’
πουλίν ’κι κοντουρεύω
Τα έμορφα τα κοράσ̌ι͜α,
λέω και καντουρεύω [ψ̌η μ’]