Ορμάνα̤

Ορμάνα̤ μ’, τα πουλόπα σου
άλλο μη κελαηδούνε
Ας κλαίνε εμένα τον καρίπ’
τα δέντρα όντες ανθούνε

Ορμάνα̤ μ’ κι ορμανόφυλλα μ’,
δώστε τ’ αρνί μ’ λαλία
Πέτ’ α̤το αραεύ’ν’ ατο
ομμάτα̤ σεβνταλία

Τ’ οσπιτόπο σ’ απέσ’ σ’ ορμάν’,
φύλλα καπλαεμένον
Άμον τ’ εμόν το καρδόπον
σα τέρτα̤ φορτωμένον