Γιάννε, πάντα θα ζεις

Δεκαοχτώ χρονών γιοσμάς,
εσβήεν το καντήλι σ’
Κλαίγ’νε σε ούλ’ οι συγγενοί,
ο αδερφό σ’ κι οι φίλοι

Όλια τα πόνια τη ζωής
έρχουνταν και λαρών’νε¹
Τη αδερφού ’κ’ έχ̌’ γιατρικόν,
το ψ̌όπο σ’ θα ματών’νε

Πασ̌ά μ’, ντ’ επέμ’νεν απ’ εσέν
τη χαμονής φωτίαν,
ενθύμιον σα χ̌ερόπα μ’
έναν φωτογραφίαν

Κι ίλιαμ ση μάνας τον καημόν
και σ’ εκεινές τα δάκρυ͜α,
ποίον καρδίαν ταγιανίζ’
και ποίον στέκ’ ραχάτι͜α;

Κοιμέθ, πασ̌ά μ’, σο καρδόπο μ’
κανένας ’κι ’γνεφί͜ει σε
Για τ’ εμέν, Γιάννε, πάντα ζεις
πάει κι έρ’ται η ψ̌η μ’ φιλεί σε

Πασ̌ά μ’, ντ’ επέμ’νεν απ’ εσέν
τη χαμονής φωτίαν,
ενθύμιον σα χ̌ερόπα μ’
έναν φωτογραφίαν

Πασ̌ά μ’, ντ’ επέμ’νεν απ’ εσέν
τη χαμονής φωτίαν,
ενθύμιον σα χ̌ερόπα μ’
έναν φωτογραφίαν