Τ’ άσπρον το φιστάνι σ’

Με το άσπρον το φιστάνι σ’
έβαλες με σην πελι͜άν
Πώς να ’ίνουμαι γουρπάνι σ’,
για τ’ εσένα, ψ̌η μ’, κερι͜άν;

Άσπρον το φιστάνι σ’, άσπρον,
ως το γόνατον απάν’
Η καρδία σ’ άμον κάστρον,
άπαρτον έν’ ’ς ση σεβντάν

Το φιστάνι σ’ θα λερώνω,
άλλο μη φορείς ατο
Τη ζεμία σην καρδία μ’
π’ ευτάει, ’κ’ εγνωρί͜εις ατο

Άσπρον το φιστάνι σ’, άσπρον,
ως το γόνατον απάν’
Η καρδία σ’ άμον κάστρον,
άπαρτον έν’ ’ς ση σεβντάν

Θέ μ’, θα ’ίνουμαι τουσ̌μάνος
μετ’ εσέν οσήμερον
γιατί σην καρδι͜ά τ’ς εσέγκες
έναν τρανόν σίδερον

Άσπρον το φιστάνι σ’, άσπρον,
ως το γόνατον απάν’
Η καρδία σ’ άμον κάστρον,
άπαρτον έν’ ’ς ση σεβντάν