Τη σεβτάς ι-μ’ είσαι τ’ έναν

Σ’ εγκάλια μ’ όντας έχω σε -ν
και κρυφά πουσ̌τουρίζω
σ’ ουράνια ευρίγουμαι
και τον κόσμον γυρίζω

’Πάν’ ι-μ’ έλα, έλα απάν’ ι-μ’,
χόρεψον, γιαβρί μ’, σο γιάνι μ’
Τη σεβντάς ι-μ’ είσαι τ’ έναν,
σ’ εγκαλόπο μ’ είσαι βδέλλα

Πυκνά, πυκνά ευρίουμες,
σκοτίαν ανταμούμες
Πότε θα έρ’ται -ν- ο καιρόν
εμείς να στεφανούμες;

’Πάν’ ι-μ’ έλα, έλα απάν’ ι-μ’,
χόρεψον, γιαβρί μ’, σο γιάνι μ’
Τη σεβντάς ι-μ’ είσαι τ’ έναν,
σ’ εγκαλόπο μ’ είσαι βδέλλα

Όντες κρατώ το χ̌ερόπο σ’
και χορεύω σο γιάνι σ’
Εσύ ’σαι, πουλί μ’/γιάβρι μ’, το τουσ̌έκ’
κι εγώ γιοργάν’ απάν’ ι-σ’

’Πάν’ ι-μ’ έλα, έλα απάν’ ι-μ’,
χόρεψον, γιαβρί μ’, σο γιάνι μ’
Τη σεβντάς ι-μ’ είσαι τ’ έναν,
σ’ εγκαλόπο μ’ είσαι βδέλλα