Τυραννιμένον ψ̌ην

Θεέ μ’, ντό πολλά τυρα̤ννί͜εις
[Ν’ αϊλί εμέν!]
και τ’ εμόν την καρδίαν;
[Ντό να ’ίνουμαι;/
Ε! Ν’ αϊλί και βάι ξαν εμέν!]
Εχώρτσες με -ν- ας ση γαρή μ’,
[Ν’ αϊλί εμέν!]
’ς σα μικρά τα παιδία μ’
[Ντό να ’ίνουμαι;/
Ε! Ν’ αϊλί και βάι ξαν εμέν!]

Κάποτε είχα το γιαβρί μ’,
[Ν’ αϊλί εμέν!]
είχα και τα παιδία μ’
[Ντό να ’ίνουμαι;/
Ε! Ν’ αϊλί και βάι ξαν εμέν!]
Ατώρα όλα -ν- έφυγαν
[Ν’ αϊλί εμέν!]
και λύεται η καρδία μ’
[Ντό να ’ίνουμαι;/
Ε! Ν’ αϊλί και βάι ξαν εμέν!]

Α’έρ’ ι-μ’ κι αε-Θόδωρε μ’,
[Ν’ αϊλί εμέν!]
Σουμέλα Παναΐα,
[Ντό να ’ίνουμαι;/
Ε! Ν’ αϊλί και βάι ξαν εμέν!]
φέρ’τεν οπίσ’ το αρνόπο μ’
[Ν’ αϊλί εμέν!]
τα μικρά τα παιδία μ’
[Ντό να ’ίνουμαι;/
Ε! Ν’ αϊλί και βάι ξαν εμέν!]