Σην ξενιτείαν

Ν’ αϊλί πη ξενιτεύκεται
κι αφήν’ οπίσ’ μουράτι͜α
Την ψ̌ην ’κι κατενίζ’νε ξάι
παράδας και παλάτι͜α

Σίτι͜α αφελέκ’ς τ’ οσπιτόπο σ’
χατίρ’ τη ξενιτείας
τα στράτας ’κι τελείντανε,
καρβών’ έν’ η καρδία σ’

Τοι φίλτς ελέπ’ς και χ̌αίρεσαι,
ολίγον φεύ’ ο νους ι-σ’
Ὰμα ’κι λες ντο έ͜εις σην ψ̌η σ’
μη χάται το ναμούσι σ’

Νουνί͜εις αν έτονε όρθον
π’ εφέκες την πατρίδαν
για τα παράδας ντ’ έφυες
μ’ έναν τρανόν ελπίδαν