Σαντάς χορός

Και -ν- ακούσατε παιδία
ντ’ εποίκα την δουλείαν
και -ν- εχπάστα και -ν- επήγα
και σο καφέν σου Πιστόφ’

Εκεί κάμποσον εκάτσα
και -ν- εσ’κώθα και -ν- ευχέθα
«Τάη,» είπα, «ο Θεός
να χαρί͜ει σε τον υιό σ’»

-«Ντό λες» είπε με «καημένε;
Τραγουδείς, τσ̌ουλνταρεμένε!
Τα παράδες αν ’κι δί’ς
θα βάλω σε σο χαπίς»

Εχάλασα σο τσεπόπο μ’
εύρα έναν καπεκόπον
Έπλωσα ’τον την παράν
μετ’ έναν τρανόν χαράν

-Έπες κρασίν βαρελέας
και ρακία πουλουλέας
και ψωμία πέντε τάϊα
κι εκατόν πενήντα τσ̌άϊα

Κι εσύ δί’ς με το καπέκ’;
Τέρεν συ και τον κεπέκ’!
Έβγαλ’ δος με το παλτό σ’
κι εσύ δέβα σο καλό σ’

Έβγαλ’ δος με τα τσαρούχ̌ι͜α σ’
κι αν ’κ’ έν’, θ’ αχπάνω τα νύχ̌ια σ’
Έβγαλ’ δος με την κουκούλα σ’
Κι αν ’κ’ έν’, ’χπάνω εγώ τη γούλα σ’»

Εφέκεν με τσ̌ιρτσ̌ουπλάχ’,
κεπαζέν κι άμον χορτλάχ’
Έναν λάχταν εδέκε με
σο κιφάλ’ απάν’ ερρούξα
Το κιφάλι μ’ εταράεν,
και -ν- εκείνος πα εχπαράεν