Το μυστικόν

Ντ’ έμορφα ’τοπλαεύταμε
ση Φάνη απέσ’ το τσ̌όλ’!
Κεμεντζ̌έ σίτι͜α έπαιζεν,
’τραγώδ’νεν μαναχόν

Ντο έχω, ρίζα μ’, έν’ καλά
απέσ’ σην ψ̌η μ’ θαμμένον
Τη καρδι͜άς ι-μ’ το μυστικόν
ντο έν’ ασπαλιγμένον

Αρ’ ερχίνεσεν να τραγωδεί
τ’ εγάπ’ς μοιρολογίας,
τη ψ̌ης παραπονέματα,
τα τέρτι͜α τη καρδίας

Ντο έχω, ρίζα μ’, έν’ καλά
απέσ’ σην ψ̌η μ’ θαμμένον
Τη καρδι͜άς ι-μ’ το μυστικόν
ντο έν’ ασπαλιγμένον

Ντό έ͜εις, πουλί μ’, και τραγωδείς
για τη σεβντάς τα πόνι͜α;
Ντό έ͜εις κι εμέν τιδέν ’κι λες;
κόφκουνταν τα χρόνι͜α μ’

Ντο έχω, ρίζα μ’, έν’ καλά
απέσ’ σην ψ̌η μ’ θαμμένον
Τη καρδι͜άς ι-μ’ το μυστικόν
ντο έν’ ασπαλιγμένον