Το λιθάρ’

Το λιθάρ’ το στρογγυλόν -ι
σο τεμέλ’ μη θέκ’ς ατο
Θα χαλάεται τ’ οσπίτι σ’
και θα πουσ̌μανεύ’ς ατο

Χώρτσον, πουλί μ’, κι έναν κι έπαρ’
και ασ’ όλιων τον καλόν
Ή εμένα ή τον άλλον
ή τον παλαλόν

Αραπάδες και παϊτόνια
σ’ ομμάτι͜α μ’ ’κι φαίν’ντανε
Αρ’ ατά είν’ τα πελιάδες
σο κιφάλι μ’ ντ’ έγκανε

Χώρτσον, πουλί μ’, κι έναν κι έπαρ’
και ασ’ όλιων τον καλόν
Ή εμένα ή τον άλλον
ή τον παλαλόν

Άψιμον πιάν’ απάν’ ι-μ’
κι η βρούλα ’κι βζήεται
’Κι υποφέρκουνταν τα πόνια
η ψ̌η όντες λύεται

Χώρτσον, πουλί μ’, κι έναν κι έπαρ’
και ασ’ όλιων τον καλόν
Ή εμένα ή τον άλλον
ή τον παλαλόν