’Λί εμέν, μάνα μ’, ’λί εμέν

Ν’ αϊλί εμέν π’ εγέρασα,
σα δέντρα -ν- επεκούμπ’σα
Ατά πα -ν- ελυπέθανε
τα φύλλα τουν ερρούξαν
 
’Λί εμέν, μάνα μ’, ’λί εμέν,
’λί εμέν, θ’ αποθάνω
Φοούμαι ’ποίκα κρίματα
και θα κακοπαθάνω
 
Αν αποθάνω θάψτε με
σ’ έναν ψηλό ραχ̌όπον
Ν’ ακούω θάλασσας βοήν
και κεμεντζ̌ές λαλόπον