Καρσλίδικα

Εσύ εμέν εγάπανες
και παλαλά -ν- εποίν’νες
Επαίρ’νες με σ’ εγκαλόπο σ’
και γλυκέα -ν- εφίλ’νες

♫

Τα παλαλά ντ’ εποίν’να εγώ
σ’ έμορφον τ’ εγκαλόπο σ’
[αχ! νασάν εμέν!]
’Μασχάρευα κι εγέλανες
κι εφίλ’να εγώ το ψ̌όπο σ’
[ωχ! ν’ αϊλί εμέν!]

♫

Κι ατώρα ούλα̤ επέρασαν,
άμον όνειρα εχάθαν
Εδέβαν τα νεότητα μ’
κι ούλα̤ ξαν εμαράθαν

♫

Τρανόν σεβντάν είχαμ’ εμείς,
τρανά είχαμ’ ομούτα̤
Άμον αέρα ’δέβανε
ούλι͜α τα σεβνταλούκια