Ν’ αϊλί εμέν π’ εγέρασα

Έλα, πουλί μ’, σα ήμαρτα σ’,
ποίσον τρία μετάνοιας
Άνοιξον τα ξερόχ̌ερα σ’,
έπαρ’ με σην εγκάλια σ’

Ν’ αϊλί εμέν π’ εγέρασα,
τα χρόνια μ’ είν’ τριάντα!
Ν’ αϊλί π’ εστεφανώθε με,
εμέν π’ επέρεν άντραν

Ν’ αϊλί εμέν π’ εγέρασα,
σα δέντρα -ν- επεκούμπ’σα
Ατά πα -ν- ελυπέθανε
τα φύλλα τουν ερρούξαν

Τ’ εμόν τ’ αρνίν επέθανεν
σην κόλασην επήεν
’Κι κλαίω ντο επέθανεν,
κλαίω ντ’ εκολατίεν