Η σεβντά σ’ ασπροτσ̌ίτσ̌εκον

Να έμ’νε έναν παρχαροπούλ’
σα κάσ̌ι͜α ντο κονεύει
Να έλεπα πώς αγράνεμον
την τσάμι͜α σ’ οξ̌αεύει

Εγάπη σ’ άγρι͜ον μανουσ̌άκ’
σ’ ασίμωτα τα κάσ̌ι͜α 
Θ’ απλώνω και θα κόφτ’ ατο
με τ’ άνεμου την ράχ̌ι͜αν

Η σεβντά σ’ ασπροτσ̌ίτσ̌εκον
εφλούγκ’σεν σην καρδία μ’
Ας πάει σ̌υρίζ’ αγράνεμον
’κι αχπάεται καμίαν