Θείο, παίξον κεμεντζ̌έν

Το τοξάρ’ απάν’ σο τέλ’
σύρ’ ατα και -ν- όλο μέλ’
Το λυρόπο μ’ μουρδουλίζ’
και τοι πονεμέντς κλαινίζ’

-Θείο, παίξον κεμεντζ̌έν
μάτσον με να τραγωδώ
-Τη ψ̌ης ι-μ’ τα τερτόπα,
ρίζα μ’, ’γώ θ’ αναστορώ

Έζησα και τη ζωή μ’
και -ν- ατώρα σο κιντί μ’
Κεμεντζ̌όπον και τοξάρ’
θα κρεμάνω σο τουβάρ’

-Θείο, παίξον κεμεντζ̌έν,
’ίνουμαι σ’ εσέν γουρπάν’
-Θα σύρω και το τοξάρ’
ζιλ, μεσαίον και γαπάν’

Παίζω λύρα ση χαράν
για τ’ εκείντς π’ έχ’νε γεράν
Για τη μάνας τα καημούς
και τη κύρ’ τα στεναγμούς

-Θείο, παίξον κεμεντζ̌έν
τον Πυρρίχιο χορόν
-Να λελεύω τη λαλιά σ’,
αηδονόπον και μικρόν κιντίν