Μαύρον τσ̌ίτ’ μη σ̌κεπάεσαι

Μαύρον τσ̌ίτ’ μη σ̌κεπάεσαι,
πασ̌κείμ’ ντό είσαι γραία;
Εσέν ιεύ’νε κόκκινα,
αρνί μ’, τα γερανέα
 
Τ’ ομμάτι͜α σ’ ματοζίνιχα,
τ’ οφρύδι͜α σ’ πογιαμάδες
Τα χ̌είλι͜α σ’ κρασοπότηρα
ντο βάλλ’ν’ και πίν’ν’ αγάδες
 
Ασπριδερόν κεράσ’ είσαι,
νασάν που αγαπά σε!
Και άμον μάλαμαν σταυρόν
πάει κι έρ’ται προσ̌κυνά σε