Λες με, «Εξέρτς πόσον λυπούμαι;»

Ση ζωής ι-μ’ τη σκοτίαν
εσέν είχα φως
Φεύ’ς κι όλι͜α σ’ έναν ώραν
εγένταν καπνός

Λες με, «Εξέρτς πόσον λυπούμαι;
Άμαν αέτσ’ έν’ η ζωή»
Και σα οράματα ντο είχα
σύρτς έναν τσ̌ιζίν

Τρία χρόνια αγάπ’ς, πουλόπο μ’,
έναν λάχταν δί’ς
Λες με, «Επέζεψα, κανείται»
το σ̌κοινίν μη σύρτς

Λες με, «Εξέρτς πόσον λυπούμαι;
Άμαν αέτσ’ έν’ η ζωή»
Και σα οράματα ντο είχα
σύρτς έναν τσ̌ιζίν

Δέβα τη ζωή σ’ και χτίσον,
οπίσ’ μη τερείς
Αν θα ζω ή αν θ’ αποθάνω
ξάι να μη νουνί͜εις

Λες με, «Εξέρτς πόσον λυπούμαι;
Άμαν αέτσ’ έν’ η ζωή»
Και σα οράματα ντο είχα
σύρτς έναν τσ̌ιζίν

Λες με, «Εξέρτς πόσον λυπούμαι;
Άμαν αέτσ’ έν’ η ζωή»
Και σα οράματα ντο είχα
σύρτς έναν τσ̌ιζίν