Με ρεβόλι και με κάμαν

Με ρεβόλι και με κάμαν
θα ευτάγω εγώ το θάμαν
Τοι τουσ̌μάντς θα φοβερίζω
και τη μάνα σ’ θα κλαινίζω

♫

Θα παίρω το ρεβόλ’ σο χ̌έρ’
και τουσ̌μανίων κάμαν
’Κι θέλ’νε, ψ̌η μ’, το σεβνταλούκ’
ντο έχομε εντάμαν

Με ρεβόλι και με κάμαν
θα ευτάγω εγώ το θάμαν
Τοι τουσ̌μάντς θα φοβερίζω
και τη μάνα σ’ θα κλαινίζω

Εμέναν αν ’κι θέλ’νε με,
εσέν πα ν’ ανασπάλλ’νε
Τη στράτας θα ωρι͜άζ’ ατο,
θα κλέφτω σε και χάμαι

Με ρεβόλι και με κάμαν
θα ευτάγω εγώ το θάμαν
Τοι τουσ̌μάντς θα φοβερίζω
και τη μάνα σ’ θα κλαινίζω

Βάλλω τη σ̌άπκα μ’ σ’ έναν γιάν’,
λάσκουμαι όλιον ημέραν
Έμαθα σουμαδεύκεσαι
τ’ αχπάραγμαν ντ’ επέρα!

Με ρεβόλι και με κάμαν
θα ευτάγω εγώ το θάμαν
Τοι τουσ̌μάντς θα φοβερίζω
και τη μάνα σ’ θα κλαινίζω

Ωφ! Ωφ! Ωφ! Ωφ! Ωφ κι αμάν, αμάν!

Άλλο μη κλαις, κλαινί͜εις κι εμέν
τ’ εμόν λαλαχ̌εμένον
Με το ινιάτ’ θα παίρω σε,
Θεού έν’, ψ̌η μ’, γραμμένον

Με ρεβόλι και με κάμαν
θα ευτάγω εγώ το θάμαν
Τοι τουσ̌μάντς θα φοβερίζω
και τη μάνα σ’ θα κλαινίζω