Πονεμένε πατέρα

Αέτσ’ εθέλ’νεν ο Θεόν
και επέρεν τα παιδόπα σ’
[Βάι! Ν’ αϊλί εμέν!]
Εντάμαν ’πέρεν την γαρή σ’,
’πέμ’νες με τα τερτόπα σ’
[Ωχ!/Βάι! Ν’ αϊλί εμέν!]

Εσύ επέμ’νες ορφανός,
πονεμένε πατέρα
[Βάι! Ν’ αϊλί εμέν!]
Εχάσες γαρή και μωρά
και κλαις νύχταν ημέρα
[Βάι! Ν’ αϊλί εμέν!/Ντό να ’ίνουμαι;]

Τα γιαβρόπα σ’ και η γαρή σ’
εσέναν αναμέν’νε
[Βάι! Ν’ αϊλί εμέν!]
Χωρίς εσέν ’κι ’ίν’ντανε
και πολλά υποφέρ’νε
[Ωχ!/Βάι! Ν’ αϊλί εμέν!]

Σον Άδ’ εσέν περ’μέν’νε σε
η γαρή σ’, τα παιδία σ’
[Βάι! Ν’ αϊλί εμέν!]
Ατείν’ επέμ’ναν μαναχοί,
θέλ’νε την συντροφία σ’
[Βάι! Ν’ αϊλί εμέν!]