Η καρδία μ’ έν’ καμένον

Τα γλυκέα τα χ̌ειλόπα σ’
μέλ’ στάζ’νε, μικρόν πουλί μ’
Δος με να φιλώ -γ- ατα
να λαρώνω εγώ την ψ̌η μ’
Η καρδία μ’ έν’ καμένον
για τ’ εσέν, μικρόν πουλί μ’

Νύχταν ημέρα βρουλίζω
και μαναχός ’κ’ επορώ
Το κρεβάτι μ’ ’κ’ εχωρεί με,
εσέν, πουλί μ’, αροθυμώ
Η καρδία μ’ έν’ καμένον
για τ’ εσέν πολλά πονώ

Σ’ εγκαλιόπο σ’ να εκείμ’νε
έναν ώρα, νε πουλί μ’
Και σ’ εσά, πουλί μ’, τα χ̌έρι͜α
ας εβγαίν’ τ’ εμόν η ψ̌η
Η καρδία μ’ έν’ καμένον
για τ’ εσέν, μικρόν πουλί μ’,