Πάντα να είσαι χ̌έρα

Ατό το μαύρον το λετσ̌έκ’
[βάι!] και ντο δέντς χαμελά -ι;
Πασ̌κείμ’ έν’ ας σην εντροπή σ’
όσον εξέρτς πολλά -ι;

Πού είσαι και ’κι φαίνεσαι;
[ψ̌η μ’] τ’ ομμάτι μ’ αραεύ’ σε
Ατό το μαύρον το λετσ̌έκ’/παλτόν
[βάι!] και ντ’ έμορφα ιεύ’ σε -ν

Πάντα τα μαύρα να φορείς,
πάντα να είσαι χ̌έρα
Να κλαις και να φτουλίεσαι,
να λες «εποίκα κι εύρα»