Ν’ αϊλί την μάναν

Ν’ αϊλί τη μάναν π’ έχ̌’ παιδίν
μακρά σην ξενιτείαν
και ’κ’ επορεί να ελέπ’ α̤το
ατέ τον χρόνον μίαν

Η μάνα κλαίει, μοιρολογά
Ποίος θα εγροικά ’τεν;
Σο γιάν’ ατ’ς ’κ’ έχ̌’ καν’νάν παιδίν
για να παρηγορά ’τεν

Η μάνα σιρινεύκεται
λύεται η καρδία τ’ς
Αροθυμία τρώει ατεν
εβγαίν’ και στέκ’ η ψ̌η ατ’ς