Η σεβντά έν’ αρρώστια

Η σεβντά έν’ αρρώστια,
λαρωμονή ’κι παίρει
Ν’ αϊλί που βουρουλεύκεται,
πάντα θα υποφέρει

Η σεβντά έν’ τρανόν πελιάν,
ν’ αϊλί τηνάν σουμώνει
Μαραζών’ την καρδίαν ατ’,
το αίμαν ατ’ θολώνει

Το σεβταλούκ’ το έρημον
έχ̌’ τρανά δυσκολίας
Ούσνα θα πετσ̌αρεύ’ς ατο,
ασπρύν’νε τα μαλλία σ’