Σεβτάδες και μουράτι͜α

Εγάπ’ έν’ άμον άψιμον
και σίδερον ξαμμένον
Ν’ αϊλί εκείνο την καρδι͜άν
όθεν έν’ καρφωμένον

Αφορισμένον έχ’ ατο
ση στράταν θ’ απαντώ σε
Παρέμ’ να έσ’ τραντάφυλλον
σο χ̌έρι μ’ να κρατώ σε

Τα μαγουλόπα σ’ κόκκινα,
κόκκινα άμον τσιλίδι͜α
Έλα ρούξον σ’ εγκαλιόπο μ’,
μ’ ευτάς άλλα τσ̌αλίμι͜α

Με το γλυκύν το φίλεμα σ’
σον ουρανόν εβγαίνω
Με τους αγγέλτς παραπετώ
κι ύστερα κατηβαίνω