Ο Αντέμ και ο Απάζογλης

Έι! Γιάννη Απάζογλη, [όι]
ντό στέκ’ς σην Αμερικήν
Είσαι και καλόν παιδίν
έ͜εις και λαλίαν γλυκύν
[όι, όι, έι, έι, πουλί μ’, έι]

♫

Έι! Γιάννη Απάζογλη,
ντό στέκ’ς σην Αμερικήν
Είσαι και καλόν παιδίν
έ͜εις και λαλίαν γλυκύν

Εγώ σην Αμερικήν,
εσύ σην Τραπεζούνταν
Να ζεις, έι! πασ̌ά μ’, Αντέμ,
με τη λαλία σ’ πάντα

Έ͜εις έναν τραγωδίαν,
λέγ’ν’ ατο «Ποπαδίαν»
Με την τραγωδία σ’ κλέφτς
τη χώρας την καρδίαν

Εσύ πα ’τραγώδεσες
έμορφα τραγωδίας
Με την κεμεντζ̌έ σ’ κλαινί͜εις
τ’ ολωνών τα καρδίας

Όλοι -ν- αγαπούνε σε,
σαεύ’νε το χατίρι σ’
Όλοι πρέπ’ να εγροικούν
τ’ εσόν το μεκατίρι σ’

Εσέν πα όλ’ αγαπούν,
το χατίρι σ’ σαεύ’νε
Όλα τα καλά λόγια
για τ’ εσέν πα ιεύ’νε

Το Ράδιο Τραπεζούντα
λαρών’ όλια τα τέρτι͜α
Στείλο σας χ̌αιρετίας
εγώ ας σην Τραπεζούντα

Εμείς πα απ’ αδακέσ’
στείλομε χ̌αιρετίας
Εμείς πα ας σα μακρά
στείλομε χ̌αιρετίας
Να ζεις και να χ̌αίρεσαι,
να έ͜εις πάντα την υεία σ’