Του ήλ’ το κάστρεν

Όλα τα κάστρα είδα
κι όλα̤ γύρισα
Άμον του ήλ’ τον κάστρεν,
κάστρεν ’κ’ έτονε
Σεράντα πόρτας είχ̌εν
κι όλια σίδερα
κι εξήντα παραθύρια
κι όλια χάλκενα
και του γιαλού η πόρτα
έτον μάλαμαν
Τούρκος το τριγυλίζει
χρόνους δώδεκα
Μήδ’ επορεί να παίρει,
μήδε αφήν’ α̤το

Κι ένας μικρός τουρκίτσος,
ρωμιογύριστος
τον κάστρεν τριγυλίζει
και μοιρολογά
Κι η κόρ’ απέσ’ ακούει
και καρδοπονά

Κι απόθεν μπαίν’ ο ήλεν,
έμπ’ απέσ’ κι εσύ
Κι απόθεν μπαίν’ ο φέγγον,
έβγα έξ’ κι εσύ
Κι άμον ντ’ ανοί’ η πόρτα,
χ̌ίλι͜οι έτρεξαν
Κι άμον ντ’ εκαλοανοίεν,
μύρι͜οι έτρεξαν
Κι άλλοι την κόρ’ αρπάζ’νε
κι άλλοι τα φλουριά

Κι από το παραθύριν
κόρ’ επήδεσεν
Σε παλληκάρ’ εγκάλιαν
ψυχομάχ̌ησεν