Ήλες ας σην ανατολήν

Παρακαλώ, παρακαλώ,
Χριστόν και Παναΐαν
Βασίλη, ποδεδίζω σε,
για πέ’ έναν τραγωδίαν

Ήλες ας σην ανατολήν
είδε σε -ν- κι εφοέθεν
Ατός ατόσον ’κ’ έλαμψεν
την ώραν ντ’ εγεννέθεν

Εγέντον έναν χρόνον,
σύρω τη σεβντάς τον πόνον
και για τ’ εσέν, πουλόπο μ’,
πονεί το τσ̌ικαρόπο μ’
και για τ’ εσέν, πουλόπο μ’,
εκάεν το καρδόπο μ’

Ατό η τραγωδία σου
έτον πολλά ατσ̌αΐπ’κον
Βασίλη, ποδεδίζω σε,
για πέ’ έναν κι άλλ’ αΐκον

Άμον ήλες εφώταξες,
άμον αέρα εδέβες
κι ούσνα εκαλοτέρ’να σε
ραχ̌ία επιδέβες

Εγέντον έναν χρόνον,
σύρω τη σεβντάς τον πόνον
και για τ’ εσέν, πουλόπο μ’,
πονεί το τσ̌ικαρόπο μ’
και για τ’ εσέν, πουλόπο μ’,
εκάεν το καρδόπο μ’

Βασίλη, ντό να ’φτάγω σε
για να ευχαριστώ σε;
Τ’ ημ’σόν την ψ̌η μ’ να δίγω σε
και τ’ άλλο ας χρωστώ σε

Γιώργο, τιδέν να μη ευτάς,
άφ’ς την παρακαλίαν
Να τραγωδώ ποντιακά
είπε με -ν- η καρδία μ’
Εντάμαν ’π’ ετραγώδεσαμ’
εχάρεν η καρδία μ’