Τικ Τόνιας

Τ’ αιγ̆ιδόπον βόσ̌κεται,
σ̌υρίζ’ ατο κλώσ̌κεται
Εγώ τηνάν αγαπώ
ταραπουλούζ’ ζώσ̌κεται

Έλα, ποδεδίζω σε,
σον παρχάρ’ θα στείλω σε
Αν ωρά͜εις καλά τα ζα,
τ’ εμά πα θα δίγω σε

Μάνα, τέρεν το παπόρ’
ντ’ άσ̌κεμα κουνίεται
Το σαρίν τ’ αρνί μ’ απέσ’,
φογούμαι φουρκίεται

Ε! κουτσ̌ή μελαχρινή,
μόνασον με έναν βραδήν
Τ’ οσπιτόπο σ’ ντόισον έν’;
Η ψ̌η μ’ όλον τ’ εσόν έν’