Düz

Ε πεμπελιδόφυτον,
έκλισαν τα κλαδία σ’
Ε μικούτικον πατσή
να τρώγω τη λαλία σ’

Σην τσ̌έπη μ’ λεφτοκάρυ͜α
θαρρούν έχω παράδες
Τον χρόνο γυροκλώσκουμ’
με ποία μουταράδες

Τ’ ομμάτα̤ σ’ με τ’ ομμάτα̤ μ’
ομοι͜άζουν τ’ έναν τ’ άλλο
Άγου ειπέ τη μάνα σ’
ν’ επαίρουμ’ τ’ έναν τ’ άλλο

Τα μπιρμπίλα τ’ ορτάρα̤
τη σεβντά μ’ είναι τάρα̤
Τ’ εσόν ’σεν ντ’ εφύσεσα
το τσ̌ουρούμ τα σαχτάρα̤