Ανάθεμα τον παρχάρ’/Θεία, δος με την κουτσ̌ή σ’

Ανάθεμα τον παρχάρ’,
τα ψηλά τα ραχ̌ία
Πίνεις τα νερά κρύα,
[ωχ, ν’ αϊλί, ξαν ν’ αϊλί]
σύρεις τη μαναχ̌ίαν

Τη κουτσ̌ή σ’ το πεσ̌ταμπάλ’
έχ̌’ έναν τρανόν εμπάλ’
Έχ̌’ α̤το, παρέχ̌’ α̤το
[ωχ, ν’ αϊλί, ξαν ν’ αϊλί]
πάει σο πεγάδ’, βρέχ̌’ α̤το

Αγαπώ έναν κουτσ̌ήν
[ωχ, ν’ αϊλί, ξαν ν’ αϊλί]
άμον καρυδί’ καντζί
Φέρ’ ατεν σ’ εμέτερα
[ωχ, ν’ αϊλί, ξαν ν’ αϊλί]
εφτωχ̌έσσα να μη ζει

♫

Θεία, δος με την κουτσ̌ή σ’,
εγώ ’κι κλαινίζ’ ατεν
Κι άλλο πολλά ασ’ εσέν
θα χαρεντερίζ’ ατεν

Εποίκες με σεβνταλήν,
έσπρυνες και το μαλλί μ’
Το αίμα μ’ ’ποίκες νερόν
και κλαίω ους να μερών’

Μάνα, μάνα, για τ’ εμέν
πέ’ ατεν ας αναμέν’
Κι αν ’κ’ έρχουμαι ως το βράδον
πέ’ ατεν ας πάει δι͜αβαίν’