Αναθεμά σε ξενιτά̤

Αναθεμά σε ξενιτά̤
σον τόπο σ’ ντο κρατείς με
Εμαύρυνες το καρδόπο μ’,
εμέν ξάι ’κι πονείς με

Σα ξένα έρημον πουλίν,
κομμένα τα φτερόπα μ’
Μακρά ας ση μάνα μ’ κι ας σον κύρ’
κι ασ’ όλα̤ τ’ αδελφόπα μ’

Ε, ουρανέ μ’, ντ’ έποικα σε
και ’κι χαρεντερί͜εις με;
και σ’ έρημον τον τόπο μου
γιατί ’κι πας κρεμί͜εις με;