Τα μαλλία μ’ έσπρυναν

Τα μαλλία μ’ έσπρυναν,
ατό τέρτ’ πα, ’κ’ ευτάω
Με τα μαύρα έρθα εγώ
και με τ’ άσπρα θα πάω

Πη γερά -ν- ας αποθάν’
να μη τυρα̤ννίεται -ν
Όσον ντο γερά και πάει
το κορμίν ατ’ λύεται -ν

Τ’ εβδομήντα αν δα̤βαίν’,
ν’ αϊλί π’ εύρεν το κακόν
’Κ’ επορεί να πορπατεί
αν ’κι κρατεί το παστόν’

Κακά τα γεράματα,
τα ποδάρα̤ κόπουνταν
Άμον γέρ’κα πρόατα
’κ’ επορούν να βόσκουνταν