Τικ Σάντας

Όλα τα τριαντάφυλλα
[νε! ρίζα μ’, νε! πουλί μ’!]
απέσ’ σην καρδι͜ά σ’ κείνταν
[έλα -ν- έλα/πάτ’ και δέβα!]
Ατά που θα μυρίσ̌κεται
[νε! ρίζα μ’, νε! πουλί μ’!]
τα χρόνια τ’ ’κι τελείνταν
[έλα -ν- έλα/πάτ’ και δέβα!]

Εμέν ο ήλιον ’κι χουλέν’
[νε! ρίζα μ’, νε! πουλί μ’!]
για τ’ ατό ’κι λαρούμαι
[έλα -ν- έλα/πάτ’ και δέβα!]
Λαρών’νε με τ’ ομματόπα σ’
[ε! ρίζα μ’, νε! πουλί μ’!]
όντες καλοτερούνε
[έλα -ν- έλα/πάτ’ και δέβα!]

Εσύ απ’ ατού αναστέναξον
[νε! ρίζα μ’, νε! πουλί μ’!]
κι εγώ απ’ αδά ας ματούμαι
[έλα -ν- έλα/πάτ’ και δέβα!]
Σύρον τα λόγια τη σεβντάς
[νε! ρίζα μ’, νε! πουλί μ’!]
κι εγώ -ν- ας παλαλούμαι
[έλα -ν- έλα/πάτ’ και δέβα!]