Κάποτε τα πουλόπα

Η εγάπ’ έν’ κάτ’ αγνόν
για τ’ ατό και μαναχόν
Ν’ αγαπάς με ’κ’ επορείς,
σην καρδία μ’ ’κ’ εχωρείς

Κάποτε τα πουλόπα
ετραγώδ’ναν για τ’ εμάς
Και -ν- ατώρα ερωτούν
πού εχπάστες και θα πας; ⇋

Τα λόγια ντο έλεες
μίαν ’κ’ εκανέθανε
και σο τέλος τη εγάπ’ς
οι δύ’ μουν ευρέθαμε

Κάποτε τα πουλόπα
ετραγώδ’ναν για τ’ εμάς
Και -ν- ατώρα ερωτούν
πού εχπάστες και θα πας; ⇋

Να επόρ’να κι έλεπα
χωρίς εμέν ντο ευτάς
Πού αραεύ’ς την εγάπ’
και εγκαλιάν ψαλαφάς;

Κάποτε τα πουλόπα
ετραγώδ’ναν για τ’ εμάς
Και -ν- ατώρα ερωτούν
πού εχπάστες και θα πας; ⇋

Ατσ̌άπα ντ’ εποίκα σε
κι εμείς εχωρίγαμε;
Τώρα πουσ̌μανεύ’ς ατο
εμείς ντ’ εγνωρίγαμε

Κάποτε τα πουλόπα
ετραγώδ’ναν για τ’ εμάς
Και -ν- ατώρα ερωτούν
πού εχπάστες και θα πας; ⇋