Ονέρ’τα για τ’ εσέναν

Τ’ άστρα κι ο φέγγον, πουλόπο μ’,
θα φωτάζ’νε για τ’ εμάς 
Έλα ρούξον σ’ εγκαλιόπο μ’ 
και καν’νάν πα μ’ ερωτάς 

Τα έμορφα τα χ̌ειλόπα σ’
εμέν παλαλών’νε με
Μίαν κι άλλο ας εφίλ’να 
και ας θανατών’νε με

Έπαρ’ εμέν σην εγκάλια σ’
να κοιμούμες σην οντά σ’
Μη φοάσαι, ψ̌η μ’, να λες με
εμέναν πως αγαπάς 

Πάντα σον Θεόν ομνύω 
να μη φεύ’ς από σουμά μ’,
τα ονέρ’τα μ’ για τ εσένα 
να μη ’ίν’ντανε χαράμ’