Εγάπανα τα έμορφα

Εγάπανα τα έμορφα,
είχα πολλά σεβντάδες
Ατώρα όλα̤ έφυγαν,
επέμ’ναν τα γεράδες

Έρ’ταν σο νου μ’, έρ’ταν σο νου μ’
τ’ ομματόπα μ’ κλαίνε
Σα νιάτα ό,τι χαίρεσαι,
εκείνα απομέν’νε

Έμ’νε άμον το μελεσσίδ’
ντο πάει σα τσ̌ιτσ̌εκόπα
Εφίλ’να κι εγκαλι͜άσκουμ’νε
τ’ έμορφα τα κορτσόπα

Έρ’ταν σο νου μ’, έρ’ταν σο νου μ’
τ’ ομματόπα μ’ κλαίνε
Σα νιάτα ό,τι χαίρεσαι,
εκείνα απομέν’νε

Τα χρόνια μ’ επιδέβανε,
ο νους ι-μ’ ξάι ’κ’ ελλάεν
Ένουμ’νε άμον το ραχ̌ίν
ας σ’ άψιμον ντ’ εκάεν

Έρ’ταν σο νου μ’, έρ’ταν σο νου μ’
τ’ ομματόπα μ’ κλαίνε
Σα νιάτα ό,τι χαίρεσαι,
εκείνα απομέν’νε