Ομάλιν Κερασούντος

Τραγωδώ σεβνταλικά,
π’ έχ̌’ αχούλ’ ας εγροικά
Τραγωδώ μονά-μονά
κι η καρδι͜ά μ’ καρδοπονά

Το ραχ̌ίν χ̌ιονίεται,
παίρ’ ο ήλεν λύεται
Εγώ είμαι σεβνταλής,
το καρδόπο μ’ λύεται

Σον παρχάρ’ έχ̌’ και θα πας
λύουμαι ας ση σεβντά σ’
Τον Θεό σ’ αν αγαπάς,
ντό είναι ατά ντ’ ευτάς;