Εκεί σην άκραν τη χωρί’ (Όντες πάω σο χωρίο μ’)

Όντες πάω σο χωρίο μ’
και ση χωρί’ την άκραν,
έρ’ται σο νου μ’ ο πατέρα μ’
γομούται η γούλα μ’ δάκρυ͜α

Εκεί σην άκραν τη χωρί’,
εκεί σουμά σον κύρη μ’,
όνταν θέλει͜ ατο ο Θεόν,
ποίστεν το κοιμητήρι μ’

Σ’ οσπιτόπο μ’ όντες πάω
και σην αύλι͜α μ’ σουμώνω,
τον πατέρα μ’ σο κατωθύρ’
εθαρρώ θ’ ανταμώνω

Εκεί σην άκραν τη χωρί’,
εκεί σουμά σον κύρη μ’,
όνταν θέλει͜ ατο ο Θεόν,
ποίστεν το κοιμητήρι μ’

Μάνα, ντό στέκ’ς σ’ εξώπορτον
και ντό κρατείς σα χ̌έρι͜α σ’;
Κερία έγκα σε, πουλί μ’,
για να πας σον πατέρα σ’

Εκεί σην άκραν τη χωρί’,
εκεί σουμά σον κύρη μ’,
όνταν θέλει͜ ατο ο Θεόν,
ποίστεν το κοιμητήρι μ’

Όντες φεύω ας σο χωρίον
θέλω να έν’ ημέρα,
«Όθεν πας μη βραδι͜άσ̌κεσαι»,
έλεεν ο πατέρα μ’

Εκεί σην άκραν τη χωρί’,
εκεί σουμά σον κύρη μ’,
όνταν θέλει͜ ατο ο Θεόν,
ποίστεν το κοιμητήρι μ’