Τικ Πάλτσανας

Καλά ’φτάγω, καλά ’φτάγω,
βοσ̌κίζω τη Βροχάλαν¹
[γιαρ, γιαρ...πάντα, γιαρ...]
Εκείνε τρώει την τρίφυλλην
κι εγώ πίνω το γάλαν
[γιαρ, γιαρ...κι όλο, γιαρ...]

Τ’ άλλα τ’ αρνόπα βόσκουνταν
και τ’ άλλα μαρουκούνταν
[γιαρ, γιαρ...κι όλο, γιαρ...]
και ση τρυγόνας την πόρταν
παλληκάρι͜α σκοτούνταν
[γιαρ, γιαρ...κι όλο, γιαρ...]

Μάνα, γιατί εποίν’νες με
αΐκον πονεμένον;
[γιαρ, γιαρ...πάντα, γιαρ...]
Όλα τα καρδι͜άς χ̌αίρουνταν,
τ’ εμόν πάντα κλαμένον
[γιαρ, γιαρ...κι όλο, γιαρ...]

Έσπρυνανε τα μαλλία μ’
απ’ έναν κι από δύο
[γιαρ, γιαρ...κι όλο, γιαρ...]
Ερχίνεσαν τα κορτσόπα
να κουίζ’νε με «θείο» 
[γιαρ, γιαρ...πάντα/κι όλο, γιαρ...]