Άκουσ’, άκουσε νιόνυφος

Στίχοι που παραλείπονται στη φωνογράφηση:

Σαν ήλιος λάμπει κι έρκεται
σαν φεγγαράκι ’στράφτει
Σαν τη λαμπάδα τη χυτή
στις πόρτες μας εμπαίνει
[μέχρι εδώ τραγουδούσαν στους γάμους, όχι παρακάτω, για να μην κακοφανεί της νύφης]
(στην αντραδέλφη)
Κόρη μ’ αν την ζήλεψες
εγώ να σε τη χάσω
Υγιέ μου, τι εσπούδιαζες
και τι αλληγορεύτεις;
-Της πεθεράς μου οι αυλές
τρέχουν μαργαριτάρι
-Μαγείρεψε, μαγείρεψε
τα ψάρια λιβαδίσα
Βάλε τη στα σκοτεινά
τι τρώει να μην ξέρει
Σο πρώτον σου ’κ’ εδίψασε
σο δεύτερο εστάθη
Σο τρίτο το φαρμακερό,
κόρη εκοντοστάθη
-Κυρ’ αντραδέρφη, μάτια μου,
κυρ’ αντραδέρφη, φως μου
Λίγο νερό, λίγο κρασί,
τώρα θα βγει η ψυχή μου
-Εδώ νερό δε βρίσκεται,
ούτε κρασί πουλούνε
-Κυρ’ Κωνσταντή, τα μάτια μου,
Κυρ’ Κωνσταντή, το φως μου
Λίγο νερό, λίγο κρασί,
τώρα θα βγει η ψυχή μου
Παίρνει γυαλί και μαστραπά,
τη σκάλα κατεβαίνει
Εφτά πηγάδια γύρισε,
σταλιά νερό δε βρήκε
Άλλα εφτά εγύρισε,
τότε νερό ευρήκε
Ήρθε το μαυροχάμπαρο,
στης βρύσης το κεφάλι
Έβγαλεν το μαχαίρι του,
σον ουρανόν το δείκνει
-Μαχαίρι, μαχαιράκι μου
κατέβα στην καρδιά μου

Τραγούδι του γάμου, το οποίο τραγουδιόταν από γυναίκες της συνοδείας του γαμπρού μέσα στο σπίτι της νύφης, κατά την παραλαβή της για το στεφάνωμα. Συνήθως παραλειπόταν το δεύτερο μέρος του τραγουδιού, που αναφέρεται στη δολοφονία της νύφης από την πεθερά και την αντραδέλφη, προκειμένου να μην κακοκαρδίσουν τη νέα νύφη.
Σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Αλεξιάδη (Αρχείον Πόντου, τόμ. ΙΒ΄, Αθήνα 1946), πρόκειται για άσμα χορευτικού χαρακτήρα.

Το τραγούδι αποδίδει ομάδα τραγουδιστριών από την Ινέπολη (Κυριακή Γιαννοπούλου, Σοφία Ιωάννου, Ελένη Χατζηπέτρου)